Ir al contenido principal

Mucha Policía

Jueves 11 de Febrero. Una estación de ferrocarril. Un tren que llega a su destino. Un chico con barba y pelo largo. Y 8 policías, sólo para él.

-Poli bueno (de aquí en adelante PB): Me permite la documentación por favor.
- Si como no. Toma (que te trate de usted tu puta madre).

Poli malo (para ser original de aquí en adelante PM) hace acto de presencia con el ceño fruncido y se lleva mi carnet tras decirme que era un procedimiento rutinario.

- PB: Y de dónde vienes??
- De Santiago.
- Estudias allí??
- No, vengo de hacer unas cosas del proyecto de mi carrera allí.
- Ah, y qué estudias??
- Ingeniería de caminos.
- Ah, caray, qué difícil!!!!
- (si, supongo que para un estúpido como tu eso debe ser la leche).

Vuelve poli malo.

-PM: Lleva usted algo encima que le pueda comprometer (Nunca entiendo por qué preguntan ésto. Qué pasa, que si les dices que si te perdonan?? y si no me perdonan qué se creen, que les voy a ahorrar yo el trabajo??).
-Nop!!
- PM: Seguro??
- Si, seguro que no (el '¿seguro?' debe ser la técnica de tortura de la policía española para que les cuentes toda la verdad).
- PM: Y algún tipo de arma blanca??
- No (pesao!!).

Poli malo se va sin despedirse. Poli bueno me pregunta si me puedo quitar la bolsa para registrarla.

- Si, toma.
- PB: Espera, vamos apartarnos un poco para que sea más discreto. (A continuación compruebo que la discreción para un policia es llevar la bolsa de mi portátil a detrás de una papelera, apenas a un metro de donde estábamos). Aquí que llevas, el cargador y eso??
- Si, y esa bolsa son valerianas, que compré por la mañana.
- PB: No me digas que estás nervioso?? si ya acabaste casi la carrera!!
- No, no las tomo, pero no quedaban en casa y me gusta tenerlas (y a ti qué cojones te importará mamón).
-PB: Ah bueno, pero la verdad es que para dormir son cojonudas (no, si al final el que las tomaba eres tu desgraciado).

Aquí PB continúa examinando la bolsa y tras un profundo análisis me la devuelve.

- PB: Bueno, pues muchas gracias, ya se puede ir.
- Ya, pero Poli Malo creo que no me devolvió mi carnet (caducado).
- PB: No, es que está comprobándolo por teléfono (entonces pa qué carallo me dices que ya me puedo ir inútil. Si me voy y después resulta que soy Bin Laden disfrazado de Llamazares qué pasaría??).
- Ah, vale.
- PB: Bueno, y entonces ya te queda muy poquito para acabar la carrera no?? cuando piensas acabar?? (aquí ya alucino, el tipo se debe de creer que le voy a invitar a unas cañas en la presentación de mi proyecto).
- Pues en Abril o en Junio supongo.

Tras unos segundos Poli malo viene y me devuelve mi carnet. Le doy las gracias y comienzo a andar lentamente hacia la salida de la estación. Meto las manos en los bolsillos y sonrío. 'Definitivamente la policía es más tonta de lo que pensaba', me digo a mi mismo mientras acaricio la droga con la punta de mis dedos.

Comentarios

pelona ha dicho que…
chuloooooooooooooo, jajaja.
Xulia ha dicho que…
jajajajaja
el Ibuprofeno no cuenta como droga, Carliños!!!!!!

Entradas populares de este blog

Octocálogo para evitar un Rquexit

Querida Raquel, como creo que siempre es mejor un octocálogo a tiempo que un decálogo a destiempo, te he escrito una serie de consejos para intentar hacer de esta tu nueva aventura vital una experiencia un poquito más feliz y llevadera. 1 - BEBER Este consejo ya lo traes bien aprendido de casa y te podrá parecer obvio y redundante que te lo proponga. Sin embargo, los primeros días quizás tengas cierto temor a un contacto excesivo con nuestro querido líquido elemento debido a las funestas consecuencias emocionales que una resaca nos puede ocasionar, así que es importante recalcar que es en esta primera fase cuando tu idilio con la dipsomanía se debe ver más estrechado y reforzado. ¿Por qué? ¿Porque acaso quiero que te alcoholices desde los inicios para que en un futuro cercano te encuentren por la noche caminando descalza y en camisón como nuestra querida y admirada Amy Winehouse? No, porque quiero que aprendas el idioma lo más rápido posible. Y eso sólo se consigu...

CHICAGO

Está a punto de chover en Chicago... e nos meus ollos, escribiu o corresponsal enviado a cubrir a cousa de Obama hai sete días. Escribiu tamén: veñen os teus labios á miña boca ao despertar; entre todas as mulleres busco os teus dedos e só encontro frío, frío; non podo vivir sen a túa voz. Foi un desliz. Enviou a unha dirección electrónica equivocada aquela carta. O redactor, preso doutro desliz, incluíu aquela misiva na edición do diario. Os lectores non daban creto a aquela declaración de amor en medio de tantos datos e análises. O director, evidentemente, chamou ao corresponsal e ao redactor. Dixo que prescindía dos seus servizos. A profesionalidade e o amor van en dirección contraria. O corresponsal en Chicago quedou en evidencia diante dos lectores, desprestixiado como periodista, e no paro, como tres millóns de españois. Estaban o redactor e o corresponsal nun bar purgando tristezas, bebéndose a noite. ¿Como editaches a carta, como non me chamaches, como foi posible? Iso pregunta...

Teseractos equidistantes

Reconozco que a veces me gusta llevar la contraria cuando una opinión se convierte en mayoritaria. Algunos considerarán que es una simple pose, como si las ideas fuesen simples prendas de ropa que sirviesen para distinguirnos del resto y sentirnos especiales. Otros, que lo hago por pura provocación, como aquél que se pone zapato marrón con traje azul marino en las bodas. Sin embargo, lo único cierto es que lo hago inconscientemente. Seguramente tan sólo sea un síntoma más de  mis neurosis, pero admito que cuanto más claro y cristalino parece un asunto, y cuanto mayor consenso y unanimidad existe en torno a él, en mí cerebro siempre acaba surgiendo la pregunta de:  “Oye, ¿pero y si están equivocados?”  La verdad es que es algo muy molesto. Es decir, no estoy afirmando que la verdad, en su concepto más amplio del término, sea algo muy molesto (aunque en ocasiones también pueda serlo, ¿verdad?), sino que lo que a mí me pasa, lo de andar siempre cuestionándome todo, ...